Welkom

Bron: ADFoto’s vindt je Hier

Ik heb deze web-log ook maar eens laten keuren,
en kijk……………….
Zilver.

Lees maar Hier

Keuringsrapport van: GoldenEarring

Layout: 7
Inhoud/tekst/kleur: 8.5
Images: 8
Originaliteit: 8
Laadtijd: 8

Opmerkingen:
Carla heeft een web-log gemaakt ove de Golden Earring. Ze voreg ons om deze eens een keer te keuren. Ze was benieuwd wat wij ervan vonden.

Het kleurgebruik en de kopfoto vind ik erg mooi.
Wat helaas meteen opvalt zijn de wisselende maten van de kolommen. Dit staat niet mooi. Je moet zorgen dat een kolom overal dezelfde breedte heeft! Dit zou ik toch veranderen.
WIE heb je geplaatst met een mooie afbeelding, alleen staat er het woordje MAX en dat hoort er niet te staan. Kijk dit even na in je beheerpagina.
Je maakt gebruik van links en deze werken prima. Ik zie dat je het kopje categorieen hebt aangemaakt maar er staat geen enkele categorie geplaatst, haal het kopje dan weg.

Op zich een mooie web-log, en met de verbetering van bovengenoemde punten wordt het een prachtige web-log. Dit weet ik zeker!
Succes!

Gemiddelde: 7.9
Gekeurd op: 07-03-2006
Gekeurd door: Kirsten
Gewonnen award: Zilver

Desondanks wordt er geen passend vervolg gegeven aan het hitsucces van Radar Love. Singles als Ce soir (1975), Sleepwalking (1976) en Bombay (1976) zetten geen zoden aan de dijk. De band weet zijn positie in de Verenigde Staten niet consistent uit te bouwen en verliesgevende tournees ondermijnen de motivatie. Zelf het door sterproducer Jimmy Iovine begeleide album Grab It For a Second (1978) mondt uit in een teleurstelling. Reden voor Gelling om de band te verlaten. Golden Earring raakt langzaam maar onherroepelijk in een vrije val. Zelfs de toevalstreffer Weekend Love (1979) weet geen kentering te brengen in de neerwaartse spiraal. In de tijd van Punk en New Wave laten de albums No Promises No Debts (1979) en Prisoner Of The Night (1980) net als het live-dubbelalbum 2nd Live (1981) een band horen die geen voeling meer heeft met de tijdsgeest.

Wanneer ik fan werd van Golden Earring? Ik denk in de tijd van When the lady smiles. Ik was 13 en vond de clip helemaal waanzinnig. Thuis was zulke muziek not done dus ik deed er jaren niks mee. Mijn eerste concert was een jaar of 10 later, in De Bonkelaar in Sliedrecht. Ik vond het geweldig. Toch kwam er jarenlang door allerlei omstandigheden niks van om naar een concert te gaan. Pas 2 jaar geleden zag ik de boys weer in Kunstmin, in Dordrecht. Het was fantastisch en ik nam me voor als ze weer naar Dordrecht kwamen, erbij te zijn. Dat gebeurde. Vorig jaar maart zag ik ze weer en dat was niet meer genoeg. Ik wilde ze vaker dan 1 keer per jaar of zo zien dus haalde ik voor mij en mijn boezemvriendin Aafke kaartjes voor hun concert in de Heineken Music Hall, de dag voor mijn verjaardag. Dat werd een heel avontuur, waarover ik destijds in mijn eigen wel-log uitgebreid verteld heb maar ze bleken later ook 2 dagen voor dat concert in Dordrecht te spelen. Daar wilde ik ook graag bij zijn. In eerste instantie werd ik uitgeloot, waar ik ontzettend van baalde, maar later lukte het me toch nog een kaartje te krijgen dus zag ik de boys in oktober 2 keer in 3 dagen maar optreden maar als je helemaal daas bent van een band, is dat helemaal niet erg en bovendien waren het 2 hele verschillende concerten, het ene een akoestisch theaterconcert, het andere een elektrische show maar het rockt allebei als een gek.Afgelopen zomer werd duidelijk dat Golden Earring voor het eerst sinds 1983 in Ahoy zou en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Dat wilde ik niet missen en zo dacht Aafke er ook over. Tenslotte is Ahoy voor ons een reis van niks en het beloofde een superconcert te worden dus ging ik op kaarten uit. Na meer dan 40 jaar trekken George, Barry, Rinus en Cesar nog steeds volle zalen en dus veroverden we niet de beste plekken maar het belangrijkste was dat we erbij zouden zijn. Het grappige was dat we bij het concert in Amsterdam een promotiekaart kregen voor het optreden in Ahoy. Wij hadden toen onze kaarten allang maar het was natuurlijk een leuk souvenir. We keken maandenlang reikhalzend uit naar de grote dag en gisteren, 1 februari was het eindelijk zover. We gingen de boys weer eens live zien. We waren al bijtijds in Ahoy en hadden zo de tijd om een beetje rond te lopen en merchandise te scoren. Ik had pas 7 shirts en kocht er nu ook weer 2: een speciaal Ahoy-shirt met lange mouwen en een rood panter-shirt met korte mouwen en ook een cap. Als je iets koopt, krijg je altijd een GE-strandtas. Deze keer was het een speciale voor dit concert. Een leuk hebbedingetje. Tegen achten zochten we onze plekken op (2e ring, vak bj, rij 8, plaats 24 en 25). Hoewel we naar ons zin een beetje te hoog zaten, hadden we toch een behoorlijk zicht op het podium. Eerst kregen we een voorprogramma, een bandje genaamd Polar Exploration Ship. Ze waren niet echt slecht maar om nu te zeggen dat we ze gemist hadden, als ze er niet geweest waren, neuh. Ze kunnen echt niet in de schaduw staan van Golden Earring.Om even over negenen ging het dan echt loos. Daar waren de boys en ze waren opnieuw weergaloos. Nu kwamen ook de schermen die boven het podium in actie. Daar zag je beelden van het concert maar bij sommige nummers ook stukken van videoclips of projecties. Konden we de mannen net even beter zien. Barry is en blijft een magnefieke entertainer, al heeft waarschijnlijk niemand zijn bewering dat ze voortaan alleen nog maar in kleine clubs zouden spelen, serieus genomen. Hij was perfect bij stem en speelde bij tijd en wijlen ook een stukje op zijn fluit. Rinus bewees weer eens dat een bassist (hij speelde trouwens ook op een paar nummers piano) alles behalve een soort blindedarm van een band hoeft te zijn en echt niet alleen bij zijn fantastische solo. Cesar had ook weer een briljante drumsolo en naar mijn idee heeft ie de hele avond met een grote grijns op zijn gezicht doorgebracht. Ik heb bij hem trouwens een sterke associatie met een kerstmannetje maar wel een duivels exemplaar. Tot mijn eigen grote vreugde zong George veel en hij gaf weer een portie briljant gitaarwerk weg. Ik krijg echt kippenvel van zijn stem en gitaarspel. Frank Carillo, een vriend van George die ook te horen in op het album Millbrook USA en net een paar concerten gegeven heeft in Nederland en saxonist Bertus Borges waren te gast en ook Sydney Katz speelde een nummertje mee. De sfeer in de bomvolle Ahoy was geweldig. Het grootste deel van het concert was elektrisch maar de mannen speelden ook een paar nummer akoestisch. Een paar decennia rockgeschiedenis kwamen voorbij met Smoking cigarettes, Just a little bit of peace in my heart, Another 45 miles, Holy holy life, She flies on strange wings, Are you receiving me, Radar love, Kill me (ce soir), Bombay, Save your skin, Long blond animal, Future, Twilight zone, When the lady smiles, Going to the run, Johnny make believe, Evil love chain, Gambler’s blues, Skyscraper hell of a town en een nieuw nummer, When the leavy breaks, overigens in een andere volgorde dan ik ze hier opgesomd heb. De mannen gaven alles en het publiek ging uit zijn plaat. Het dak ging er echt af. De tijd vloog voorbij en wat ons betreft hadden ze nog uren door mogen gaan maar na ruim 2 uur was de koek echt op.Met een zeer voldaan gevoel gingen we weer naar huis. De beelden staan nog op ons netvlies en ik ben nu nog volop aan het nagenieten. De mannen hebben ons weer een onuitwisbare herinnering gegeven maar mocht die vervagen, er komt een DVD van dit concert dus dan kunnen we ons geheugen altijd opfrissen. Ik heb op dit moment 9 DVD’s van de band maar deze gaat zeker een ereplaats krijgen in mijn verzameling want het is toch wel heel bijzonder er een te hebben van een concert waar je zelf bij was. Ik kan bijna niet wachten op het volgende concert, Daar hoef ik gelukkig niet al te lang op te wachten want Aafke en ik zijn er bij als Golden Earring op 28 maart. optreedt in het in het Luxor-theater in Rotterdam en een maand later mag ik weer. Dan ga ik samen met Guido naar het concert in de Tilburgse 013 maar daar blijft het zeker niet bij. Ik denk niet dat ik ooit genoeg ga krijgen van George, Barry, Rinus en Cesar. Voor mij zijn deze Haagse rockers de allerbeste en zolang zij blijven optreden, zal ik concerten van ze bezoeken. Ze zijn al ruim 40 jaar bezig en lopen tegen de 60 maar van sleet is geen enkele sprake. Ze worden alleen maar beter en hebben meer energie dan menige jonge gast. Voor mij is er geen enkele twijfel mogelijk en dat wordt keer op keer bewezen door de spetterende shows van de mannen en het enthousiasme van het massaal toestromende publiek: GE rules!

Groetjes, Louise

met dank aan Michelle voor de foto’s

Radar Love en de elpee Moontan (1973) forceren de internationale doorbraak van de groep in Europa; in het Verenigd Koninkrijk en eindelijk ook in de Verenigde Staten krijgt de band een vaste voet aan de grond. Moontan wordt zelfs goud in Amerika. Intensief wordt er getoerd en in eerste instantie wordt alles gefixeerd op de consolidatie van het Amerikaanse succes. Om het volle geluid van het album ook op het podium te kunnen reproduceren wordt eind 1974 toetsenist Robert Jan Stips aangetrokken. Met hem maakt de groep de albums Switch (1975) en het pretentieuze To The Hilt (1976). Hij wordt in de zomer van 1976 vervangen door de gitarist Eelco Gelling die prominent aanwezig is op de gitaarplaat Contraband (1976) en excelleert op Live (1977).

Met hun beatmuziek staan The Golden Earrings in 1968 aan de absolute top. Gezegend met uitstekende voelsprieten voor de nieuwste muzikale wendingen neigt de groep in 1968/1969 voorzichtig naar de ruigere rockmuziek. Vooral de komst van Barry Hay (die in 1967 zanger Frans Krassenburg opvolgt) zorgt voor een onstuimige impuls. Met de verandering van het geluid worden ook de deuren naar de andere kant van de oceaan opengezet. Vooral met de driekwartier uitgesponnen Byrds-klassieker Eight Miles High maakt Golden Earring (inmiddels zonder ‘s’) indruk in de Verenigde Staten.

De nieuwe Earring is al te horen op de dubbel-elpee On the Double (1968), de acid-plaat Eight Miles High (1969), en de singles Where Will I Be (1969) en Another 45 Miles (1969). Drummer Eggermont is intussen vervangen door Sieb Warner, die in 1970 op zijn beurt het veld moet ruimen voor Cesar Zuiderwijk. De echte muzikale kentering komt met de single Back Home in 1970. De single slaat in als een bom en wordt de op een na grootste hit van het jaar. Op dezelfde leest scoort de band hits met Holy Holy Life (1971), She Flies On Strange Wings (1971), Buddy Joe (1972) en Stand By Me (1972). In 1972 toert Golden Earring door Europa in het voorprogramma van The Who. Deze ontwikkeling draagt bij tot Radar Love, een mijlpaal in de Nederlandse rockgeschiedenis.

In mei 1965 worden The Golden Earrings geboekt door Jacques Senf voor een optreden in Club 192. Freddy Haayen raakt op slag gexefnteresseerd in de groep die inmiddels het pad van de Beatles bewandelen en weet met een sterk staaltje (Haagse) bluf een plaatopname te versieren. Dat hij slechts stagiair is bij platenmaatschappij Polydor en nog niet eerder een opnamestudio van binnen heeft gezien doet er niet toe. Please go wordt in september 1965 een top-tien-hit. Naast de onvoorwaardelijke steun van manager Haayen is ook de rol van Veronica-diskjockey Willem van Kooten (alias Joost den Draaier) niet te onderschatten. Geruggesteund door zulke sterke publiciteit is succes onafwendbaar. Voor de opnames van opvolger That Day maken de adolescenten een trip naar Londen. Dit zou het eerste Nederlandse popnummer zijn geweest dat in het Verenigd Koninkrijk werd opgenomen. De single wordt in 1966 onthaald als een sensatie. Enkel tegengehouden door de onverslaanbare Beatles blijft het nummer steken op nummer twee in de Top 40. Een lange reeks hits volgt, waaronder In My House (1967), Sound of the Screaming Day (1967), I’ve Lost Somebody (1968), de eerste nummer-een-hit Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong (1968) en Just a Little Bit of Peace In My Heart (1968).

Golden Earring is begonnen in een arbeiderswijk in het zuidelijke deel van Den Haag. De dertienjarige George Kooymans is helemaal weg van gitaarspelen en vindt in zijn buurjongen Rinus Gerritsen een evenknie. Vanaf 1961 verzorgen ze samen met Freddy van Hilst (drums) en Hans van Herwerden (gitaar) elk weekend in de omgeving optredens die voornamelijk bestaan uit covers van met name de op dat moment immens populaire Shadows. In 1963 neemt Peter de Ronde de plaats in van Hans van Herwerden. Gerritsen speelt dan al basgitaar. De groep noemde zich aanvankelijk Tornado’s, maar omdat een Engelse band met dezelfde naam in 1963 een hit scoort noemen de Haagse pubers zich The Golden Earrings, naar de hit van Peggy Lee. In de beginperiode is het een komen en gaan van groepsleden: Frans Krassenburg wordt leadzanger, drummer Jaap Eggermont vervangt in 1964 Freddy van Hilst.