Wanneer ik fan werd van Golden Earring? Ik denk in de tijd van When the lady smiles. Ik was 13 en vond de clip helemaal waanzinnig. Thuis was zulke muziek not done dus ik deed er jaren niks mee. Mijn eerste concert was een jaar of 10 later, in De Bonkelaar in Sliedrecht. Ik vond het geweldig. Toch kwam er jarenlang door allerlei omstandigheden niks van om naar een concert te gaan. Pas 2 jaar geleden zag ik de boys weer in Kunstmin, in Dordrecht. Het was fantastisch en ik nam me voor als ze weer naar Dordrecht kwamen, erbij te zijn. Dat gebeurde. Vorig jaar maart zag ik ze weer en dat was niet meer genoeg. Ik wilde ze vaker dan 1 keer per jaar of zo zien dus haalde ik voor mij en mijn boezemvriendin Aafke kaartjes voor hun concert in de Heineken Music Hall, de dag voor mijn verjaardag. Dat werd een heel avontuur, waarover ik destijds in mijn eigen wel-log uitgebreid verteld heb maar ze bleken later ook 2 dagen voor dat concert in Dordrecht te spelen. Daar wilde ik ook graag bij zijn. In eerste instantie werd ik uitgeloot, waar ik ontzettend van baalde, maar later lukte het me toch nog een kaartje te krijgen dus zag ik de boys in oktober 2 keer in 3 dagen maar optreden maar als je helemaal daas bent van een band, is dat helemaal niet erg en bovendien waren het 2 hele verschillende concerten, het ene een akoestisch theaterconcert, het andere een elektrische show maar het rockt allebei als een gek.Afgelopen zomer werd duidelijk dat Golden Earring voor het eerst sinds 1983 in Ahoy zou en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Dat wilde ik niet missen en zo dacht Aafke er ook over. Tenslotte is Ahoy voor ons een reis van niks en het beloofde een superconcert te worden dus ging ik op kaarten uit. Na meer dan 40 jaar trekken George, Barry, Rinus en Cesar nog steeds volle zalen en dus veroverden we niet de beste plekken maar het belangrijkste was dat we erbij zouden zijn. Het grappige was dat we bij het concert in Amsterdam een promotiekaart kregen voor het optreden in Ahoy. Wij hadden toen onze kaarten allang maar het was natuurlijk een leuk souvenir. We keken maandenlang reikhalzend uit naar de grote dag en gisteren, 1 februari was het eindelijk zover. We gingen de boys weer eens live zien. We waren al bijtijds in Ahoy en hadden zo de tijd om een beetje rond te lopen en merchandise te scoren. Ik had pas 7 shirts en kocht er nu ook weer 2: een speciaal Ahoy-shirt met lange mouwen en een rood panter-shirt met korte mouwen en ook een cap. Als je iets koopt, krijg je altijd een GE-strandtas. Deze keer was het een speciale voor dit concert. Een leuk hebbedingetje. Tegen achten zochten we onze plekken op (2e ring, vak bj, rij 8, plaats 24 en 25). Hoewel we naar ons zin een beetje te hoog zaten, hadden we toch een behoorlijk zicht op het podium. Eerst kregen we een voorprogramma, een bandje genaamd Polar Exploration Ship. Ze waren niet echt slecht maar om nu te zeggen dat we ze gemist hadden, als ze er niet geweest waren, neuh. Ze kunnen echt niet in de schaduw staan van Golden Earring.Om even over negenen ging het dan echt loos. Daar waren de boys en ze waren opnieuw weergaloos. Nu kwamen ook de schermen die boven het podium in actie. Daar zag je beelden van het concert maar bij sommige nummers ook stukken van videoclips of projecties. Konden we de mannen net even beter zien. Barry is en blijft een magnefieke entertainer, al heeft waarschijnlijk niemand zijn bewering dat ze voortaan alleen nog maar in kleine clubs zouden spelen, serieus genomen. Hij was perfect bij stem en speelde bij tijd en wijlen ook een stukje op zijn fluit. Rinus bewees weer eens dat een bassist (hij speelde trouwens ook op een paar nummers piano) alles behalve een soort blindedarm van een band hoeft te zijn en echt niet alleen bij zijn fantastische solo. Cesar had ook weer een briljante drumsolo en naar mijn idee heeft ie de hele avond met een grote grijns op zijn gezicht doorgebracht. Ik heb bij hem trouwens een sterke associatie met een kerstmannetje maar wel een duivels exemplaar. Tot mijn eigen grote vreugde zong George veel en hij gaf weer een portie briljant gitaarwerk weg. Ik krijg echt kippenvel van zijn stem en gitaarspel. Frank Carillo, een vriend van George die ook te horen in op het album Millbrook USA en net een paar concerten gegeven heeft in Nederland en saxonist Bertus Borges waren te gast en ook Sydney Katz speelde een nummertje mee. De sfeer in de bomvolle Ahoy was geweldig. Het grootste deel van het concert was elektrisch maar de mannen speelden ook een paar nummer akoestisch. Een paar decennia rockgeschiedenis kwamen voorbij met Smoking cigarettes, Just a little bit of peace in my heart, Another 45 miles, Holy holy life, She flies on strange wings, Are you receiving me, Radar love, Kill me (ce soir), Bombay, Save your skin, Long blond animal, Future, Twilight zone, When the lady smiles, Going to the run, Johnny make believe, Evil love chain, Gambler’s blues, Skyscraper hell of a town en een nieuw nummer, When the leavy breaks, overigens in een andere volgorde dan ik ze hier opgesomd heb. De mannen gaven alles en het publiek ging uit zijn plaat. Het dak ging er echt af. De tijd vloog voorbij en wat ons betreft hadden ze nog uren door mogen gaan maar na ruim 2 uur was de koek echt op.Met een zeer voldaan gevoel gingen we weer naar huis. De beelden staan nog op ons netvlies en ik ben nu nog volop aan het nagenieten. De mannen hebben ons weer een onuitwisbare herinnering gegeven maar mocht die vervagen, er komt een DVD van dit concert dus dan kunnen we ons geheugen altijd opfrissen. Ik heb op dit moment 9 DVD’s van de band maar deze gaat zeker een ereplaats krijgen in mijn verzameling want het is toch wel heel bijzonder er een te hebben van een concert waar je zelf bij was. Ik kan bijna niet wachten op het volgende concert, Daar hoef ik gelukkig niet al te lang op te wachten want Aafke en ik zijn er bij als Golden Earring op 28 maart. optreedt in het in het Luxor-theater in Rotterdam en een maand later mag ik weer. Dan ga ik samen met Guido naar het concert in de Tilburgse 013 maar daar blijft het zeker niet bij. Ik denk niet dat ik ooit genoeg ga krijgen van George, Barry, Rinus en Cesar. Voor mij zijn deze Haagse rockers de allerbeste en zolang zij blijven optreden, zal ik concerten van ze bezoeken. Ze zijn al ruim 40 jaar bezig en lopen tegen de 60 maar van sleet is geen enkele sprake. Ze worden alleen maar beter en hebben meer energie dan menige jonge gast. Voor mij is er geen enkele twijfel mogelijk en dat wordt keer op keer bewezen door de spetterende shows van de mannen en het enthousiasme van het massaal toestromende publiek: GE rules!

Groetjes, Louise

met dank aan Michelle voor de foto’s